Onder ernstige productiviteits- en samenwerkingsproblemen en onder het onttrekken aan de verantwoordelijkheid voor gemaakte fouten en nalatigheden, kan een geraffineerd spel ten grondslag liggen dat medewerkers en managers spelen. Blevins noemt dat spel: biskopeeën. Dat is Bargoens voor ‘excuus’, smoesje, uitvlucht.

Vergt een op het oog eenvoudige taak onevenredig meer tijd? Blijft de verkoop aanzienlijk achter? Vallen budgetten ten prooi aan grote kostenoverschrijdingen? Volop regels, procedures en wordt de goede gang van zaken eerder geschaad dan gediend? Zijn de winsten laag? Zijn vergaderingen eerder mondelinge strijdvoeringen dan uitwisselingen van informatie die iedereen ten goede komt?

Wordt er bij u gebiskopeed? Dan is de ‘workshop persoonlijke verantwoordelijkheid!’ iets voor u.

Sommige dingen blijven bij je. Je bergt ze op en af en toe komen ze te voorschijn. Tijdens een moment van opruimen. Of zomaar, omdat je iets anders zoekt. Je bent vergeten dat je ze hebt, maar als je ze ziet, weet je meteen weer dat je ze hebt. Ze weggooien doe je niet. Je bergt ze opnieuw op. Zonder reden. Je bergt ze gewoon weer op… Zonder reden? Kan me niet voorstellen.

Van de week kwam bij mij zo’n ‘ding’ te voorschijn: een artikel uit 1984. Het blad waarin het artikel is verschenen, kan ik niet meer achterhalen. De schrijver wel: E.E. Blevins. Googlen op deze naam, levert helaas niets op. Te lang geleden, van vóór internet.

Inhoud van het artikel te oud? Nee, blijvend hoogst actueel. En een uitstekende illustratie van het tegenovergestelde van wat ‘bevlogen medewerkers’ doen. Daarom neem ik de inhoud van het artikel hier over. Ik gooi het artikel ‘Het doorspelen van de zwartepiet’ niet weg, ik berg het hier op.

Een biskopee-speler heeft een excuus voor alles wat fout gaat. En hij heeft een reden om niet in actie voor verbetering te komen. Wat je van biskopeeën ziet, kun je makkelijk verkeerd uitleggen als symptoom in plaats van oorzaak van een productiviteitsprobleem. De beste biskopeeërs zijn goed van de tongriem gesneden. De uitleg die je krijgt van een speler, lijkt ook nog eens hout te snijden…

Biskopee-strategieën

Blevins geeft in zijn artikel acht strategieën aan.

  1. De speler geeft iemand anders de schuld. Antwoord op een kostenoverschrijding of het niet halen van de planning, is: “Dat gaat mij niet aan. Mijn voorganger is tekortgeschoten. Hij heeft ’t gedaan, ik niet.”
  2. Ook hier geeft de speler iemand anders de schuld. Maar listiger, gehaaider. De speler verplaatst de aandacht naar de vragensteller zodanig dat de speler de vraag niet hoeft te beantwoorden, sterker nog dat het logisch en begrijpelijk is dat hij nog niets gedaan heeft. Bijvoorbeeld, iemand vraagt aan de expeditiechef of de materialen voor een bepaalde order klaar staan voor verzending. De expeditiechef: ‘Hebben we de verzendopdracht al binnen? Hoe kunnen we iets versturen als jij niet eerst het papierwerk verzorgt?”
  3. De speler gaat niet na hoe het werk moet gebeuren, maar voert een hele lijst redenen aan waarom de opdracht niet kan worden uitgevoerd. (‘Ik zou wel willen, maar ’t gaat niet.’)
  4. Met deze strategie leidt de speler de aandacht van de huidige problemen af door te suggereren dat succes binnen handbereik is. De vertegenwoordiger die zijn target nu niet haalt, maar een grandioze prognose van zijn verkopen voor volgend jaar maakt en biskopeeënd een grootse toekomst voorspiegelt.
  5. De spelers spelen verstoppertje: niemand kan verantwoordelijk worden gesteld, niemand is schuldig. Een budget wordt overschreden en de planning wordt niet gehaald en Cees die de oorspronkelijke beslissing heeft genomen, is overgeplaatst en kan niet meer, zegt hij, verantwoordelijk worden gesteld voor een gebied dat hij nu niet meer beheerst. “Toen ik de afdeling verliet was alles op tijd en binnen het budget. Maar er is geen reden om mijn opvolger de schuld te geven want hij er is pas”, zegt Cees… zijn opvolger en Cees komen er beiden onderuit.
  6. De strategie van doen alsof je neus bloedt: Harry weet dat hij zijn schema niet kan halen, maar houdt zijn mond, hopend dat Frans zijn schema ook niet zal halen (de taak van Frans gaat vooraf aan die van Harry). Wie het eerst opbiecht dat hij zijn zaken niet voor elkaar krijgt, is de klos. De ander ontspringt de dans.
  7. Er moet over een project worden geïnformeerd. De projectleider gebruikt dure woorden of ingewikkelde financiële gegevens. Anderen willen niet als dom worden gezien en durven niet om verduidelijking te vragen. De informatie wordt zo niet gecontroleerd… Niemand snapt iets van de gegevens, elk smoesje van de projectleider is voldoende om zich aan een wanprestatie te onttrekken. Voor een nieuweling die zijn mond open wil doen, is een toegeeflijke, zelfverzekerde glimlach van de projectleider en nieuwe rookgordijnen voldoende om hem tot zwijgen te brengen.
  8. Medewerkers die een doel niet halen en maandenlang niets doen, gebruiken de ‘tegen het noodlot valt niet op te boksen’-smoes: de verkoopleider die zijn verkoopquota vorige maand niet kon halen door de verschrikkelijke weersomstandigheden toen niemand de deur uit kon. De inkoopafdeling die de levertijd van de bestelde onderdelen niet waar kon maken door de sneeuwstorm in Engeland waar de leverancier is gevestigd. En dat leidt allemaal tot meer vertragingen…

Wat doe je er tegen?

  • Ken het verschil tussen biskopeeën en rechtmatige voortgang.
  • Beloon mensen alleen voor de rechtmatige, concrete voortgang en goede prestatie.
  • Stel concrete, meetbare, goed omschreven doelen met de bijbehorende verantwoordelijkheden.
  • Doelen en verantwoordelijken moeten in overeenstemming zijn met de algemene doelstellingen van de organisatie. (Als dat niet het geval is, zal het biskopeeën heviger worden.)
  • Bevorder het nemen van risico’s door echt succes te belonen en medewerkers de kans te geven om fouten te maken. (Biskopeeën tiert welig in een gesloten, afwerende omgeving, maar juist níet daar waar durf, vrijmoedige discussies en wederzijds vertrouwen worden gestimuleerd.)

De sfeer van biskopeeën is er een waar succes wordt gezien als het ontlopen van schuld. De spelers willen de onderlinge woordenschermutselingen winnen in de hoop promotie te maken. Presteren wordt vervangen door smoesjes en uitvluchten. In zo’n sfeer is slagen in het werk: “Maak geen fouten (en maak je die, geef ze dan niet toe)”, in plaats van: “De beste weg uit de moeilijkheden is er doorheen”.

Wees scherp op het belonen: stop met het belonen van het eraf lopen van de kantjes. Dan richten mensen hun energie op het productieve nastreven va

Content Protected Using Blog Protector By: PcDrome.