Samenwerking faalt niet omdat mensen het oneens zijn.
Zij faalt omdat onduidelijk is wie het recht heeft dat oneens te beslechten.

In samenwerkingscontexten op het snijvlak van verschillende werelden, botsen niet primair belangen of persoonlijkheden — maar rationaliteiten. Elk met een eigen logica van wat legitiem is, wat op het spel staat, en wie uiteindelijk mag beslissen.

De constitutiebenadering introduceert een analytisch kader voor samenwerking onder condities van normatieve pluraliteit. Centraal staat niet hoe mensen samenwerken, maar onder welke constitutionele voorwaarden samenwerking überhaupt stabiel kan zijn — en hoe ordening van beslisautoriteit en meta-autoriteit daarin bepalend is.

Dit is geen model voor betere vergaderingen. Het is een denkkader voor wie verantwoordelijkheid draagt voor samenwerkingen waarvan de inzet hoog is en de legitimiteitsstructuur zelden expliciet gemaakt wordt.